Jakiś czas temu wpadłem na pomysł, że rzucę rękawicę społecznej ignorancji i zacznę uświadamiać ludków wokół czym w ogóle jest dianetyka i scjentologia. Ludzie najczęściej czerpią wiedzę z Wikipedii lub doniesień prasowych, a niestety obydwa te źródła są mało wartościowe. Wikipedia jawnie łamie swą zasadę obiektywnego punktu widzenia – jej hasło „scjentologia” to paszkwil a nie encyklopedyczna notka. Wcale nie lepsze są tzw. poważne media (Wyborcza, Rzeczpospolita, Dziennik) – tu z kolei pogoń za sensacją już dawno usunęła w cień dziennikarską rzetelność i resztki zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Tak więc chcąc to zmienić utworzyłem dwa mini-serwisy próbujące odkłamać trochę te tematy:

1. Dianetyka – pierwsze kroki (podstawowe informacje o tej technice samodoskonalenia)
2. Scjentologia – prawda i mity (czym ona jest oraz jak i dlaczego się ją praktykuje)

Oprócz stworzenia tych dwóch stronek rozpoczęłem też aktywnie udzielać sie na różnych blogach i forach dyskusyjnych, gdzie toczyły się dyskusje o scjentologii. Dementowałem mity, wyjaśniałem fakty, krzewiłem prawdę i apelowałem do ludzkich sumień i rozsądku. Wszystko to jednak na darmo. Ludzie CHCĄ wierzyć, że są na tym świecie jeszcze głupsi od nich samych, którzy wierzą w bzdury wymyślone przez pisarza s-f i dają się naciągać na równie kosmiczną kasę. POTRZEBUJĄ tego dla ratowania poczucia własnej wartości.

Czemu więc nie zaakceptować, czego nie da się zmienić? Szczerze mówiąc przestały mi już przeszkadzać te przekłamania, a wiele z nich wręcz polubiłem! Bo czyż nie jest cool wierzyć w galaktycznego władcę Xenu czy szalejącego walcem drogowym marsjańskiego biskupa? Wyobraź sobie miny swojej rodziny, gdy przy stole podczas obiadu na imieninach cioci rozmawiając na tematy religijne oświadczasz niespodziewanie „ja jestem scjentologiem”. Wszyscy zamierają w bezruchu, wujek ledwie zdołał złapać swoją sztuczną szczękę a babcia nie przerywając żegnania się biegnie po księdza-egzorcystę. BEZCENNE! Nastałą ciszę możesz wykorzystać na wyjaśnienie kilku scjentologicznych „wierzeń” czy „zasad wiary”.

Scjentologia to naprawdę trudna droga zmagania się z własnymi wadami i ułomnościami. Nie ma w niej miejsca dla ludzi słabych. Jeśli ktoś nie potrafii oprzeć się społecznej presji i obawia się śmieszości, to tym bardziej nie będzie miał sił by walczyć ze swoimi „demonami”. Nie jest niedzielną wycieczką dla znudzonych mieszczan, ale krętą ścieżką dla wytrwałych. Kto zaś ma siłę i odwagę to z pomocą scjentologii odnajdzie kiedyś swoje prawdziwe cele oraz wypracuje umiejętności ich zdobywania – i osiągnie tym samym spełnienie w życiu.

- – - – -

Ponieważ istnieje kilka podobnych serwisów poświęconych tym tematom, żeby więc nie pogubić się z dyskusjami zapraszam do wyrażania ewentualnych opinii, komentowania zawartych tu treści czy zadawania pytań na specjalnym forum nt. dianetyki i scjentologii.